DUTCH BASKETBALL MEMORY LANE
door Ramon Sterker (oud basketballer van Landlust / ex. trainer-coach) 🏀
Op zaterdag 26 november 2022 werd het "gigantische" boek GAME CHANGERS gepresenteerd in de Maaspoort te Den Bosch. Via verschillende nieuws-en sociale media waren veel basketball enthousiasten (oud spelers) uitgenodigd om naar een swingende presentatie te kijken van een basketballboek met een overzicht van de afgelopen 75jaar basketball in Nederland. De schrijvers van dit "massieve" epistel zijn de journalisten Jacob Bergsma, Frits van Rijn en Mart Smeets. Ik was er bij en vond de presentatie zeer professioneel, dus mijn verwachtingen van dit boek waren nogal hoog gespannen.
Veel anekdotes, inclusief enkele interviews kwamen langs met vooral veel verhalen over vroeger. Toch ontstond er bij mij ( + veel anderen ) een soort onvrede, omdat de periode van vlak na de 2e wereldoorlog en met name de jaren 1950-1975 niet enorm veel aandacht kreeg. De start en de opbouw van het spelletje basketball ging synchroon met de wederopbouw van ons land. Veel van oorsprong korfballers, gymnastiekonderwijzers, maar ook andere sporters omarmden dit uit Amerika overgewaaide, dynamische balspel. De aanwezige senioren van 70+ kregen niet echt de aandacht, die zij hadden verwacht. Bij de uitverkiezing van de 75 prominenten was het aandeel van de deze oud-sporters ook teleurstellend laag.
Daarom deze blog. Ik wil proberen om in deze kleine sport toch wat aandacht te geven aan die oud-sporters die in de begin jaren van het basketball deze sport op het kaart hebben gezet.
Uiteraard ontvang ik graag reacties en vooral verhalen + foto's door oud-spelers, familieleden en verenigingen met betrekking tot deze periode 1950-1975.
Ik ben zelf gestart met de eerste opzet en vanuit mijn optiek, " een verhaal ", dus dat wordt vervolgd. Want ( sport-) verhalen blijven er toe doen...
Zie, daarvoor de onderstaande foto's, teksten en bijschriften.
Mailen kan ook : ramonsterker@hotmail.com
Voor gebruikers van FACEBOOK, kijk even op: https://www.facebook.com/groups/928014611520716
VOOR MEER INFO, SCROLL 👇
.jpg)
1956 de start van "mijn basketballcarrière " ? !
Het jaartal was 1956-1957.
Daarnaast, zat ik ook bij de adspiranten (U16) van abc Landlust.
(foto hieronder nr. 34)
1964, ballen in heren 2 & net in militaire dienst, nà de diensttijd meedoen
als bankzitter bij heren 1 en daarna actief in de eredivisie 1968-1970.
Dus, zowel degradatie in 1971 als de promotie van 1972 meegemaakt.
( zie voorgaande informatie )
-.-
1973 Coopertest / trainingskamp B.V. Zaandam op camping Klompjan
in Markelo (in Delta Lloyd shirt deed ik, als trainer/coach ook even mee),
we werden kampioen in de eerste divisie, maar het was helaas
financieel niet mogelijk om te promoveren naar de eredivisie.
B.V. Zaandam : JONGE + ERVAREN SPELERS
staand: Gerard v.d. Worp, ikzelf, Arie Bijl, uh?,Bill v. Born, Ron Sierhuis, Henk de Cleen
zittend: Rob Sterker, Jan Mulder, Herman Bannink, Ate Reus, Wim Seppenwolde.
-.-
NIEUW BINNEN GEKOMEN.....
JAAP PELK
Foto's van Jaap Pelk (broer van Jos Pelk), als 13-jarige gestart bij Herly o.l.v. Jan & Cees Burgert. Toen, als 18-jarige gegaan naar Wilskracht en speelde in de Eredivisie.
Later overgestapt naar Landlust, zoals ook door Peter Wanders & Ton v.d. Kroon.
WILSKRACHT SNL - Amsterdam
.jpeg)
+/- 1962 Heren 1 Wilskracht
Staand : Henk de Cleen, Ton v.d. Kroon, Hans Tulfer, Jaap Pelk, Jan Schouwenburg & Jan v.d. Meulen. Zittend : Alfons Ravelli, Peter Wanders & Fortu van Tulder.
.jpeg)
Jaap Pelk was o.m. mede-initiatiefnemer naast de oprichter/voorzitter Ruud Nassette
van de basketballclub LANDSLAKE LIONS in 1972. Maar, ook mede-initiator van het
" Walking Basketball " in Landsmeer, wat wordt begeleid en getraind door
Francis Braakman-Brakel (dochter van Dé & Bram Brakel)
Jaap, door deze anekdotes & foto's blijf je herinnerd worden.
-.-
FRANS de HAAN
Via Fred Roggen (je weet wel van de basketball & wielerboeken) kreeg ik toevallig
wat meer uitgebreidere informatie in de door mij eerder aangehaalde "vergeten"
basketballer, Frans de Haan. Zelf was ik een "point guard" (spelverdeler) in ons spelletje, maar Frans was een "shooting guard", niet groot +/- 1,80m, maar enorm gedreven om het aanvalsspel body te geven. Frans was bij The Wolves o.m. de drijvende kracht om in 1960 en 1961 het kampioenschap van Nederland te bereiken. De 2 jaren daarna kwam dit in het bezit van Landlust, maar het was altijd een mooie strijd tussen beide ploegen.
Frans heeft in de periode 1958-1971 samengespeeld met o.a. , Ton Boot, Henny Braun, Henk v.d. Broek, Jan Bruin, Wim Franke, Rinus de Jong, Hans Perrier, Dolf Pauw, Charis Sideris, Maarten Sleeswijk, Erik v. Woerkom, e.a.
( Statistiek : periode 1958-1971 Score max. 41p. Gem. 17p. )
.jpg)
Frans heeft ook nog meer kampioenschappen mogen bijschrijven op zijn palmares,
het Nederlands Golfkampioenschap in 1972 & 1973, dus het balgevoel zat
wel goed bij Frans.
Naast The Wolves speelde Frans in zijn basketballcarrière ook bij The Arrows en Punch. Frans is in 2022 overleden op 84-jarige leeftijd, maar we gaan je niet vergeten Frans, want je gaat ook nog worden herinnerd in een nieuw boek van Fred Roggen.
-.-
VIRGIL DYKSTRA
FIRST DUTCH-AMERICAN PLAYER FOR LANDLUST
In het midden van de jaren zestig was de basketballclub LANDLUST populair bij sporters & publiek. Niet, alléén spelers uit de wijk Landlust-Bos en Lommer, maar veel bekende namen wilde graag voor en bij Landlust spelen. Zelfs een docent, die zijn vak uitoefende in Den Haag op de Amerikaanse High School en al op zijn 12de was gestart met basketballen in de USA en dan ook nog met de Nederlandse familienaam DYKSTRA kwam in contact met de Amsterdamse club en de rest is "history".
Virgil Dykstra met een lengte van rond de 2 meter en veel basketball-ervaring tijdens high school, college, leger en zelfs 3 jaar semiprof, toonde zo'n 4 jaar lang zijn
basketballskills bij Landlust in de Nederlandse Eredivisie, als één van de eerste "Nederlandse Amerikanen". Zijn sportieve kwaliteiten zijn misschien wel een beetje vergeten, maar zijn vriendelijkheid en oprechtheid zal IK nooit vergeten.
Virgil heeft samen gespeeld met Paul Erkelens, Cor Kenter, Ton v.d.Kroon,
Peter Rijsewijk, Rob Sterker, Peter Wanders, Freek Witte e.a.
(Statistiek: periode 1966-1971 Score max. 31p. Gem. 20p. )
ROB STERKER
van korfballer tot "complete" basketballer
Rob Sterker begon zijn sportieve loopbaan in de Amsterdamse wijk Landlust-Bos en Lommer bij de korfbalclub Landlust op nog geen 20meter lopen van zijn woonhuis. Snel werd zijn kwaliteit onderkend en hij speelde binnen afzienbare tijd in het eerste twaalftal van deze korfbalclub, dat als schaduwvereniging ook een basketballclub had opgericht in 1948, omdat er veel overeenkomsten waren met het korfbalspel. Dus, Rob kwam daardoor ook in aanraking met dit Amerikaanse "mandjesbal" en vond dat ook eigenlijk wel ietsje leuker, dan het 3-vakken korfbal op een gravelveld. Ondanks dat Rob in de landelijke hoofdklasse korfbal zijn grote bijdrage leverde, wilde hij ook in de avonden het spelletje basketball uitoefenen in de Oude Rai & Apollohal. Op 15-jarige leeftijd "manipuleerde" coach/trainer Bram Brakel een handgeschreven opgave, zodat Rob 16jaar leek te zijn en daardoor mee mocht spelen bij de heren senioren. Vanaf dat moment was "het spel gespeeld" en Rob nu koos om 100% voor het basketball te gaan en liet de wat conservatieve korfbalbestuurders teleurgesteld achter zich. Via het Amsterdams basketballteam werd Rob snel gekozen om v/a 1956 mee te trainen met het Nederlands basketballteam o.l.v. coaches, respectievelijk Joop Koper, Nico v. Pelt en later ook Henk Aldenberg.
De basketballcarrière van Rob ging voorspoedig, vooral zijn kwaliteiten met o.m. een goed afstandsschot, verdediging en zijn enorme sprongkracht werd als superieur gezien, hij was "slechts" 1,94m lang. In september 1958 kwam er van de FIBA plotseling een verzoek om een goed Nederlands basketballteam te laten meedoen tijdens de Trofeo Mairano in Bologna-Italië, omdat een Oostblokland (waarschijnlijk Roemenië) géén visum kon regelen voor een vertegenwoordigend basketballteam. Aan dit toernooi werd in voorgaande jaren uitsluitend staatsprofessionele landenteams uitgenodigd, zoals bijv. Rusland, Hongarije, Bulgarije enz.
Dus, werd er snel een Nederlands team samengesteld door coach Henk Aldenberg, wat bestond uit o.m. Vok Alberda, Henk v.d. Broek, Cees Burgert, Frans de Haan, Henk Hagers, Gerard Kaatee, Hans Perrier en Rob Sterker. Basketballgeschiedenis werd geschreven door het attractieve en gestileerde spel van de Nederlandse basketballspelers, maar de wedstrijduitslagen tegen deze staatsprofessionals werden wel met enige tegenzin geaccepteerd, de uitslagen waren derhalve ; Nederland-Rusland 45-108, Nederland-Italië 61-93, Nederland-Hongarije 53-105, Nederland-Bulgarije 61-100. Dat resulteerde in de laatste plaats in het toernooi, maar ja als je bijvoorbeeld de Rus Janis Krumins van 2,18m moet verdedigen met je 1,94m kom je "iets" te kort.
(foto's : plaquette Trofeo Mairano in het bezit van Rob Sterker als aanvoerder,
Janis Krumins L 2,18m ex. houthakker en daarna basketballer)
.jpg)
Begin zestiger jaren werd Rob, tijdens het Blue Stars Kersttoernooi uitgeroepen tot "de meest complete Nederlandse basketballer" en verkreeg daarna met zijn team Landlust de eer van het harde werken, want in 1962 en 1963 werd Landlust heren 1 Nederlands basketballkampioen (zie onderstaande foto). Veel wedstrijden van Landlust werden mede door Rob gedicteerd met hoogstaand en mooi basketball, maar kampioenschappen werden er niet meer bereikt. Spelers als Rob Sterker, Gerrit Kok, Jan Bruin, Freek Witte, Virgil Dykstra, Ton v.d. Kroon, Peter Wanders, Peter Rijsewijk e.a. gaven het toenmalige basketballspel zeker allure.
Samengespeeld met : Jan Bruin, Virgil Dykstra, Jan Driehuis, Paul Erkelens, Ab Gootjes, Bob Grosmann, Jan v.d. Kamp, Gerrit Kok, Ton v.d. Kroon, Hidde v.d. Ploeg, Frank Posthumus, Peter Rijsewijk, Wim Seppenwolde, Kees Smit, Rinus Vlek, Harry de Voos, Peter Wanders, Freek Witte e.a.
Rob Sterker was een echte clubman en heeft daarom ook verschillende "semi prof / prof" aanbiedingen afgeslagen en vond derhalve zijn maatschappelijke carrière en gezin véél belangrijker. Na zijn verhuizing vanuit Amsterdam naar de provincie heeft hij nog een tijdje bij B.V. Zaandam en Derba gespeeld. Inmiddels heeft Rob de gevorderde leeftijd van 83jaar bereikt en is nog steeds sportief actief met golf en fietst nog dagelijks door de Noord Hollandse duinen. Een "basketballkarakter" om nooit te vergeten....
-.-
CEES BURGERT
DE GYMLERAAR, DIE HET BASKETBALL HEEFT GEPROMOOT
Cees Burgert, één van 3 broers, is de jongere broer van de vermaarde Jan Burgert. Een sportieve familie met vooral het oog op de lichamelijke opvoeding. Cees & Jan waren in hun werkzame leven actief als onderwijzer van lichamelijke opvoeding of ook wel gymleraar genoemd. Ik ben "meester" Cees Burgert tegengekomen op de van Houweningenschool in Amsterdam, waar hij als jonge, moderne docent naast onze klassieke gymleraar meester Stiens, de leerlingen vooral het basketball en honkbal liet ervaren. Op het grasveld aan de van Hogendorpstraat (waar nu de van Hogendorphal is gevestigd) werd er veel aan honkbal, korfbal en volleybal gedaan. Dit terrein was ook in het bezit van de korfbalvereniging Westerkwartier, waar ook wel de basketballsport werd bedreven. Naast zijn onderwijscarrière was Cees ook een uitstekende basketballer en speelde vanaf 1958 bij HERLY, tevens balde Cees met veel andere "vergeten basketballers" in de selectie van het Nederlands team en was van 1960 - 1965 ook trainer-coach/assistent coach bij het Nederlands heren team. Hij was zeker één van de belangrijkste basketballpromotors (samen met zijn broer Jan Burgert) in de beginperiode 1950-1975 van ons basketballspelletje. Cees heeft ook nog wat clubteams gecoached, waaronder Landlust heren 1 waar ik dan ook deel van mocht uitmaken. Hij was uitgesproken en rustig, maar wist je kwaliteiten te gebruiken in de juist moeilijke wedstrijdmomenten.
Cees heeft tijdens zijn HERLY periode van 1957 - 1966 samengespeeld met o.a. Ad de Block, Hans de Block, Jan Burgert, Wim Franke, Jan Gerritsen, Henk Hendriks, Hans Hoeksema, Karel Pastor, Jos Pelk, Ron Telling, Roel Tuinstra, Bart Tuinstra, Han Visser, Rene de Vries, Karel Vrolijk, Rob de Wit e.a.
(Statitiek van Cees, periode 1957-1966 : Score max. 26p Gem. 13p.)
Ik heb Cees helaas de laatste tijd niet meer gezien, maar hij blijft voor mij één van de belangrijkste promotors van het Nederlandse basketball en derhalve zal ik hem zeker NIET vergeten.....
.png)
-.-
De voorlopige "vergeten" oud basketballers lijst.....
hierbij de link naar Facebook voor de lijst + andere weetjes...
AB GOOTJES
Ab Gootjes is een legendarische sporter uit een grote sportieve familie, broer Jaap deed ook al aan basketball en hij ontmoette zijn vrouw Gien Gootjes-Fronczek (ook een basketbalster & coach/trainer) tijdens een sportontmoeting. Ab heeft gedurende zijn basketball loopbaan bij AMVJ en Landlust gespeeld, hij debuteerde in 1951 in het Nederlands basketballteam en speelde zo'n 21 wedstrijden voor ons nationaal team, Ab was vooral bekend van een goed afstandschot en "doorloop ballen". Ab is helaas in 2020 op 88 jarige leeftijd overleden.
Ab Gootjes heeft samengespeeld met : Henny Blom, Harry Dirks, Bob Grosmann, Joop Hille, Jan van der Kamp, Theo Kinsbergen, Gerrit Kok, Ernst Oderwald, Frank Posthumus, Wim Seppenwolde, Rob Sterker, Rinus Vlek, e.a.
(Statistiek, periode 1957-1961 : Score max. 38p. Gemiddeld 17p.)
-.-
FREEK WITTE
een stille kracht onder het bord
Freek Witte startte zijn basketball loopbaan in 1958 bij Thor in Amsterdam, als 2,05 lange basketballer was zijn positie in het veld eigenlijk al bepaald, onder het bord vanaf de "baseline". Na Thor, nog één jaartje bij DED gebald, voordat hij in 1964 de overstap maakte naar Landlust, waar hij (met succes) een enorm belangrijke teamspeler werd tot 1970. Bij intimi, zoals ik, werd hij ook wel "MR. TIENPUNTER" genoemd, want ondanks dat Freek een rustige, ingetogen speler was maakte hij per wedstrijd zeker 10punten.
Hij was daarbij belangrijk en sterk onder de borden, maar hij speelde ook goed samen met zijn teamgenoten w.o. Rob Sterker, die door Freek vaak werd vrijgespeeld en dus kon scoren. In deze periode was Landlust o.m. door Freek en nog andere "kanjers" een moeilijk te verslaan hecht team.
Freek is helaas, in 2017, veel te vroeg overleden, maar onze herinneringen zijn nog sterk.
Freek Witte speelde in de periode 1958-1970 met de volgende "niet te vergeten" spelers; Rudy & Bob Aldenberg, Virgil Dykstra, Paul Erkelens, Fred Fellinga, Bob Grosmann, Hans Hoeksema, Cor Kenter, Ton van der Kroon, Frank Posthumus, Tom van Rhee, Peter Rijsewijk, Jan Schouwenburg, Jan Sikking, Mart Smeets, Rob Sterker, Peter Wanders e.a.
-.-
HANS PERRIER
de "Danny Kaye" van het basketball
Hans Perrier was voor véél oud basketballers een bekende verschijning. Een bijzonder persoon, enorm vrolijk met af en toe wat strenge trekjes en een uiterlijk dat veel overeenkomsten had met de bekende komiek Danny Kaye. De start van zijn basketball loopbaan (als ex. korfballer) begon in 1958 bij Blue Stars en "Danny" uh... excuus, Hans Perrier bleef Blue Stars trouw tot 1971. Als speler was Hans een kleine ( L. 1,72m) maar watervlugge guard met een hoge bijdrage in de eindscores. Met een gemiddelde van zo'n 17 punten per wedstrijd gaf hij Blue Stars altijd een belangrijke basis voor succes. Hij maakte in de uitwedstrijd van Punch-Blue Stars in 1958 zo'n 36 punten. In zijn sportloopbaan was hij enorm geliefd om zijn spel, maar ook om zijn komische gezichtsuitdrukkingen. Ook was Hans in de aanvullende periode 1972-1973 assistent-coach van ons nationale herenteam, terwijl hij in diezelfde tijd ook trainer-coach was van Gerard de Lange, de sponsornaam van Blue Stars. Zijn spelinzicht en organisatietalent heeft Hans ook gebruikt bij het coachen van Donar in de periode 1973-1975, waarbij zijn "korfbalachtergrond" soms discussiestof opriep, omdat hij vooral aandacht gaf aan de defensie. Hans, is helaas ons kortgeleden in 2022 ontvallen, maar HANS PERRIER er zijn velen met mij, die je blijven herinneren.
Hans heeft gespeeld met de volgende "Stars" ; Vok Alberda, Günther v.d. Berg, Ton Boot, Henny Braun, Gerrit van Buuren, Jan Driehuis, Vespa Emanuelson, Wim Franke, Ben van Geuns, Frans de Haan, Henk Hagers, Jan Jonker, Gerard Kaatee, Kees Kassteen, Paul Koote, Kurt Lagerweij, Bernard v.d. Molen, Jan Schappert, Wim Verschuuren, Bob Woudstra, e.a.
-.-
PAUL ERKELENS
Basketballer met militaire discipline
Paul Erkelens, basketballer en militair bij het 101 TD divisie begon zijn basketball loopbaan bij ARGUS in 1960 en tevens in het Nederlandse militaire team. Een enorm rustig karakter met daarbij een ijzeren discipline vooral in zijn werk als beroepsmilitair.
Ik heb Paul leren kennen tijdens mijn opleiding als militair in Utrecht en kwam hem tegen tijdens een militair basketballtoernooi in de Apollohal, waar ik meedeed in het basketballteam van de legerplaats Utrecht, samen met Berend Werkman (ASVU) en nog meer basketballers in de dop. Wij streden om de finale tegen legerplaats de Wittenberg met Paul Erkelens als speler/coach en verloren helaas met 1 punt verschil. Maar, na afloop kwam Paul op mij af en vroeg; "ben jij het broertje van Rob Sterker ?", ik kon moeilijk ontkennen tegen de in rang hogere luitenant en zei uiteraard, wat benepen ; " JA, Luitenant !" Daarna, kreeg ik onvrijwillig een overplaatsing naar de legerplaats de Wittenberg - Kamp Stroe met een functie als beheerder "BEVO" van technische onderdelen + enorm véél basketball. Paul startte in 1965 bij "mijn" club Landlust en werd een belangrijke speler met een lengte van 1,96 in heren 1. Daar was hij samen met o.a. Virgil Dykstra, , Ton van der Kroon, Peter Rijsewijk, Freek Witte en Rob Sterker een belangrijke speler in aanvallend opzicht en een goed rebounder. Hij maakte gemiddeld zo'n 15punten per wedstrijd met als hoogtepunt een maximale score van 27punten tegen Wilskracht in 1965. Door een overplaatsing 1967, naar het Oosten van het land ging Paul meer in de regio (zoals bijv. Orca's-Urk) ballen en ben ik hem helaas uit het oog verloren. De mens en "collega" militair Paul Erkelens, blijft voor mij een dierbare herinnering omdat mijn 21maanden lange diensttijd zo soepel is verlopen, maar ook herinner ik mij zijn onverlaten discipline ons het spelletje basketball.
foto: Paul nr. 17, Landlust-Flamingo's 1966
-.-
ROB DE WIT
basketball beleving, als een prettige verslaving...
Rob de Wit startte met de beleving van de basketballsport, als zovelen jongeren, op school. Maar als Mokummer hield hij ook, zoals veel van die jongeren, van het bruisende stadsleven. Kort en goed een oer-Amsterdammer en een vlotte spreker, waar ik mij goed in kan herkennen. Vanuit school kwam Rob in contact met de basketballers van het Hervormd Lyceum, dus HERLY. In het seizoen 1958-1959 kwam Rob ook uit voor het eerste herenteam van Herly en bereikte de respectabele scores tot zo'n 15punten per wedstrijd (NBB info van vóór 1957 is helaas niet aanwezig). Tijdens dit traject heeft Rob, ook op verzoek,wat jeugdteams getraind/gecoached en ook nog de dames van Blue Stars gecoached, waarbij de eerste plaats van de landelijke competitie wederom werd bereikt. Door wat lichamelijke ongemakken is het actief basketballen op niveau gestopt en juist daardoor werd alle energie gestoken in het begeleiden en coachen van verschillende teams, waaronder Landlust in 1962 en deze herenploeg werd kampioen van Nederland met o.m. Gerrit Kok, Rob Sterker, Jan Bruin, Bob Grosmann, Jan van der Kamp, Wim Seppenwolde, Jan Driehuis en Peter Rijsewijk. Daardoor, Europa in en zover mogelijk proberen te komen tegen vooral "staatsprofessionele teams", zo ook de belangrijke wedstrijd tegen Wisla Krakòw, die helaas werd verloren met 67-76, dus was het Europese avontuur maar kort. In 1970 werd Rob gevraagd om, samen met nestor Jan Janbroers Levi's Flamingo's te gaan coachen. Drie opeenvolgende succesvolle jaren volgde met enorm goede vaderlandse spelers, aangevuld met (Nederlandse-) Amerikanen. Basketball was Rob de Wit's leven geworden, een (on-)gezonde verslaving, zoals veel anderen in deze bijzonder gave basketball periode. " BASKETBALL LEEFDE ! " Rob heeft bij Levi's o.m. gewerkt met : Mart Smeets, Karel Vrolijk, Erik Jager, Jan Schappert, Kees Akerboom, Wim Franke, Frank Kales, Tyronne Marioneaux, Gerhard Schreur, Bill Moore, Hank Smith, Walter Ombre e.a.
Jawel Rob, ik kan mij die "prettige basketball verslaving" wel indenken, als voormalig speler/trainer/coach.
Rob de Wit, mijn herinneringen zijn dierbaar en ik ben blij deze tijd mee te hebben mogen maken.
.jpg)
-.-
JAN DRIEHUIS
Sir BLUE STARS
Jan Driehuis kwam in 1957, als 21 jarige verlegen sporter bij Blue Stars spelen en maakte daar furore als makkelijk scorende forward. Zijn wat gedrongen lichaamshouding gaf hem bijna een "aerodynamische" positie bij het passeren van verdedigers bij veel tegenstanders. Zijn aandeel in het aanvalsspel was altijd belangrijk en groot, vaak meer dan 15punten per wedstrijd, dat is wat je noemt een speler met rendement.
Jan was geen "macho", maar hij was gewoon slim in het spelletje met heel goede andere spelers om hem heen. Van 1957-1962 speelde hij o.a. met Vok Alberda, Henny Braun, Henk Hagers, Jan Jonker, Gerard Kaatee, Hans Perrier. Maar er kwamen in 1962 wat organisatorische probleempjes bij de "blauw witten" en Jan vertrok aan het eind van dat seizoen, o.m. door zijn contact met Bram Brakel, naar Landlust om daar meer kansen te krijgen en zijn scorend talent te blijven tonen. Dat gebeurde ook snel in dat volgende, nieuwe seizoen 1962-1963 maar dan in de kleuren rood-groen van Landlust. In dat team speelde hij samen met o.a. Gerrit Kok, Jan Bruin, Jan v.d. Kamp, Rob Sterker, Hidde v.d. Ploeg, Peter Rijsewijk. Op 19 maart 1963 speelde dat Landlust tegen Blue Stars in de Apollohal en de eindscore werd 95-32 met een maximaal aandeel in de score van Jan Driehuis met 40punten. Jan had een soort van spijt van zijn score-explosie tegen zijn oude club, toch knoopte hij er nog een jaartje aan vast, maar verliet Landlust aan het eind van het seizoen 1963-1964 en keerde terug op het oude "blauw-witte" nest. Jan Driehuis heeft tot 1967 bij Blue Stars gespeeld en ging daarna zich bezig houden met trainen & coachen en deed dat zeker niet onverdienstelijk. Jan Driehuis is 78jaar geworden en overleed in 2014.
Jan, we blijven je hiermee herinneren en zullen je dus niet vergeten.
.jpg)
-.-
JAN SCHAPPERT
EASY DOES IT
Jan Schappert startte in het seizoen 1960-1961 bij Blue Stars en speelde het spelletje alsof het simpel en makkelijk was. In 1962 ging hij naar AGON en verhoogde zijn gemiddelde score van 15punten p/wedstrijd naar 23punten p/wedstrijd. Al snel, vanaf 1965 waardeerde de beslissers van Flamingo's tevens zijn additionele kwaliteiten, want buiten zijn scorend vermogen, kwamen zijn strakke passes en veelvuldige intercepties ook duidelijk naar voren. Jan bleef van 1965 tot 1972 bij Flamingo's / Levi's Flamingo's. Vanaf de seizoen 1972-1973 ging Jan weer naar Blue Stars en beëindigde Jan zijn sportieve loopbaan in 1974-1975 bij zijn oude liefde, maar dan met de sponsornamen van respectievelijk Fiat Stars & Gerard de Lange. Jan speelde o.a. met Kees Akerboom, Ton Boot, Henny Braun, Gerrit van Buuren, Jan Driehuis, Wim Franke, Eef Halewijn, Eric Jager, Frank Kales, Harry Kip, Kurt Lagerweij, Bernard van der Molen, Walter Ombre, Jos Pelk, Hans Perrier, Bob Plantinga, Mart Smeets, Guus Tenniglo, Karel Vrolijk en nog een heleboel andere grote namen. Na het beëindigen van zijn actieve basketball activiteiten heeft Jan ook nog een aantal jaren gecoached o.m. bij Rabobank Gouda. Daarna, had ik de eer om dit team van Jan te mogen overnemen. Jan is en blijft, in mijn herinnering, een kanjer en ik zal hem zo ook blijven herinneren.
.jpg)
-.-
PETER RIJSEWIJK
BASKETBALLER MET PERFECTE PRECISIE
Peter Rijsewijk is een leeftijdsgenoot van mij, maar eerder begonnen op een hoog niveau. Peter was veelal de drijvende kracht in een wedstrijd, maar met oog voor precisie in passing, positiespel en zijn schoten. Hij was een kleine speler van ong. 1,82m maar een grote speler in het "lezen" van het spelletje en vormde een uitstekend koppel met Ton van der Kroon. Peter startte al op 17 jarige leeftijd in de heren 1 selectie van Landlust in het seizoen 1962-1963. Hij was ook een zogeheten "trainingsbeest", altijd gemotiveerd en ook veel individuele acties op basketball pleintjes. Vanaf 1962 tot het "debacle seizoen" 1971 kwam Peter uit voor Landlust en hij maakte een korte overstap in het seizoen 1971-1972 naar AGON. Zijn score gemiddelde leed daar totaal niet onder, want ook daar maakte hij per wedstrijd zo'n 14 punten, wat ook het grote gemiddelde was over zijn gehele basketball loopbaan. Wij hebben maar zo'n 5-6 jaar samengespeeld, maar het was voor mij altijd een plezier om met Peter in één team te spelen. Met het seizoen 1973-1974 kwam Peter weer terug bij Landlust en maakte de Delta Lloyd-transformatie mee en beëindigde tenslotte zijn actieve Eredivisie basketball periode in 1976. Ook zijn aandeel in interlands met het Nederlands herenteam was zeker ook belangrijk, hij deed in 75 interlands mee. Zijn grootste club- scoreaandeel was op 14 februari 1970 in de wedstrijd Haarlem Cardinals-Landlust met wel 32punten, terwijl de einduitslag 55-89 werd. Peter heeft o.m. samengespeeld met René van der Bemt, Jan Bruin, Virgil Dykstra, Jan Driehuis, Paul Erkelens, Wim Franke, Bob Grosmann, Edwin van der Hart, Bram Jesserun, Frank Kales, Cor Kenter, Gerrit Kok, Onno Koster, Lex Kroder, Ton van er Kroon, Karel Pastor, Bob Plantinga, Rob Sterker, Peter Wanders, Freek Witte e.a.
Peter Rijsewijk is helaas te vroeg in 2011 op 65 jarige leeftijd overleden.
Peet, ik blijf je herinneren als een "goeie basketballgabber" met een perfecte precisie.
.png)
-.-
WIM FRANKE
DE BEWOGEN BASKETBALL REIZIGER
Wim Franke begon met het basketball spelletje op 12-jarige leeftijd bij de ook jonge club The Wolves, zo rond 1954. De "echte" basketball loopbaan werd in 1960 gestart bij Monark en al snel naar de "grote jongens" van The Wolves waar hij speelde vanaf 1961 tot 1965, dus ook een keer het landskampioenschap meegemaakt. Wim had ambitie genoeg om een nieuw avontuur aan te gaan, dus vanaf het seizoen 1965 tot en met 1967 ook bij een club met grote namen t.w. HERLY, wat gecoached werd door Rob de Wit. Naast zijn clubsuccessen was Wim Franke ook belangrijk in het nationale herenteam met zo'n 47 gespeelde wedstrijden, waarbij als hoogtepunt mag worden aangetekend de wedstrijd Nederland-Spanje 1965 in de Amsterdamse Apollohal met zijn record score van 43punten (ik denk dat dit record nog steeds overeind staat ?). Bij Herly ging het in het seizoen 1966-1967 qua organisatie en begeleiding niet erg goed, Rob de Wit stopte er halverwege mee en de club had veel verschillende problemen en speelde in die periode aan de Meeuwenlaan in Amsterdam Noord samen met Landlust in de Herly-Landlust combinatie m.b.t. de eigen speelzaal. Wim werd benaderd door onze zuiderburen om daar een paar keer mee te spelen voor een "beetje" geld per wedstrijd. (de bedragen kan ik mij niet meer herinneren of "daar heb ik geen actieve herinnering aan"). De "ozo vooruitstrevende" NBB vond dat spelen voor geld maar niets en schorste de "bewogen basketball reiziger" Wim Franke. Aan het Herly herenteam kwam ook een einde, door de "flexibilteit" van de voornoemde basketball bond, waardoor Herly alleen met een paar jeugdteams overbleef. (later weer opgestart, als EBOH / oud Herly) Maar, ...... vanaf het seizoen 1968 verscheen Wim Franke weer op de actieve basketballvelden bij Flamingo's met aan het roer Jan Janbroers en later bijgestaan door zijn oude bekende coach Rob de Wit. Wim speelde weer de sterren van de hemel en had het enorm naar de zin, omdat de professionele aanpak van Flamingo's / Levi's Flamingo's hem wel beviel. Totdat de "basketball reiziger" in 1973 toch een overstap maakte naar een andere professionele organisatie met de naam Delta Lloyd (ik was er net weggegaan om mijn trainer-coach aspiraties te volgen). Na Delta Lloyd finaliseerde Wim zijn actieve basketball reis bij BS Leiden in het seizoen 1973-1974. Vanaf die periode heeft Wim nog een aantal trainer-coach opdrachten aanvaard, soms met succes en soms met een beetje minder. De lijst van medespelers van Wim Franke is echt enorm lang, maar toch wil ik er een aantal noemen o.m. Kees Akerboom, Ton Boot, Cees Burgert, Jan Driehuis, Bob Grosmann, Emil Hagens, Eef Halewijn, Frank Kales, Ton van der Kroon, Karel Pastor, Hans Perrier, Peter Rijsewijk, Jan Schappert, Mart Smeets, Kees Smit, Rob Sterker, Ron Telling, Karel Vrolijk en nog vele anderen.
Wim Franke heeft in zijn familie gezorgd voor waardige en goede basketball nazaten met zijn zoon Rolf Franke en kleinzoon Yannick Franke.
Helaas in Wim Franke in 2013 op 71 jarige leeftijd veel te vroeg overleden, maar ik heb enorm goede herinneringen aan Wim vooral tijdens onze wedstrijdcontacten noemde hij mij het "broertje van Rob" en ik noemde hem al een tijdje gekscherend "melkboer".
Wim Franke, je blijft in mijn herinnering als een vriendelijke en eerlijke basketballvriend.
.png)
-.-
HENK van der BROEK
ALLES KUNNER
Henk van der Broek startte zijn basketball-loopbaan in de vroege vijftiger jaren van de vorige eeuw, dus je kunt wel zeggen dat hij aan het begin van de Nederlandse basketball-ontwikkeling stond. Zijn club was The Wolves ( voor zover ik dit heb kunnen traceren ) vanaf 1952 en was hij daarin een belangrijke speler met een enorm goed inzicht van het spelletje. Daardoor werd hij ook snel gevraagd in 1954 om als bondscoach van het Nederlands damesteam te gaan acteren. Ook bij The Wolves regelde Henk, naast het actief spelen, de coaching ( als player-coach ), wat bij veel teams in die periode gebeurde, dus voor mij was Henk een "alles kunner". Op 7 maart 1958 speelde The Wolves onder leiding van Henk een Europese wedstrijd tegen Simmenthal Olimpia uit Milaan ( met veel grote Italiaanse staatsprofs, zoals o.m. politieagenten ) in de Apollohal met een ruststand van 18-38 en de einduitslag van 42-90, dus verloren maar uiteindelijk veel ervaring opgedaan. Naast zijn uitstekende spelinzicht was het ook een goede schutter met vooral "doorloopballen / give-en-go" situaties en maakte zelfs op 6-2-1965 tijdens een wedstrijd tegen ASVU 48 punten, terwijl zijn scoregemiddelde op zo'n 15punten per wedstijd lag. In 1960, 1961 en 1964, 1965 werd Henk van der Broek met The Wolves kampioen van Nederland, waarbij de finale wedstrijden tegen Landlust altijd enorm spannend waren. Henk van der Broek was uitsluitend actief bij The Wolves tot en met het seizoen 1966 en speelde samen met o.a. Günther v.d. Berg, Ton Boot, Wim Franke, Ben van Geuns, Frans de Haan, Sybe Melis, Maarten Sleeswijk, Kees Smit, Wim van Steeden, Ron Telling, Ruud Welter, Bob Woudstra e.a.
Henk van der Broek komt in weinig historische overzichten voor (dus, helaas ook géén foto's), maar voor mij was hij zeker één van de grondleggers van het Nederlandse moderne basketball. Dus, Henk van der Broek zal zeker niet door ons vergeten gaan worden !
-.-
JAN van der KAMP
HOEKSPELER, SCHUTTER ZONDER BORD
Jan van der Kamp zal in de nationale basketballwereld weinig zijn opgevallen, maar voor de basketballclub Landlust was Jan in zijn periode 1957-1966 één van de meest waardevolle forwards in ons spelletje. Met een score-gemiddelde van zo'n 15 punten per wedstrijd werden de schoten bijna altijd vanuit de verre hoeken van het veld gelanceerd en gingen bijna geruisloos door het netje, zonder het bord te raken. Zijn maximale score in de wedstrijd tegen HAV Den Helder op 25 oktober 1958 was 26 punten en het leek of hij dit uitvoerde zonder echt te zweten. Deze wedstrijd werd door Landlust met 80-24 met gemak gewonnen, waarbij Jan in zijn bekende "wat gebogen houding" èn een grote glimlach de wedstrijd domineerde. Het schieten vanuit de hoek was zijn domein, terug meeverdedigen en rebounden liet hij veelal aan de anderen over, want zij waren daar veel beter in. 😊
Flegmatisch, sportief en enorm sympathiek was Jan zeker, maar ook een echte clubicoon, dus nooit bij een andere vereniging gespeeld. De 2 achtereenvolgende nationale kampioenschappen in de seizoenen 1961-1962 & 1962-1963 waren zeker ook te danken aan de schotvaardigheid van Jan van der Kamp met een gemiddelde van zo'n 14 punten per wedstrijd.
In zijn lange basketball-loopbaan bij Landlust heeft Jan van der Kamp samengespeeld met o.a. Wil van Beurden, Jan Bruin, Jan Driehuis, Paul Erkelens, Ab Gootjes, Bob Grosmann, Gerrit Kok, Ton van de Kroon, Hidde van der Ploeg, Frank Posthumus, Peter Rijsewijk, Wim Seppenwolde, Kees Smit, Rob Sterker, Rinus Vlek, Harry de Voos, Peter Wanders, Gerrie van der Werff, Freek Witte e.a.
Jan van der Kamp is voor mij legendarisch en daarom zal ik hem nooit vergeten en hem blijven herinneren als één van Landlust meest waardevolle spelers uit zijn periode.
.jpg)
Jan van der Kamp & Freek Witte, Wim Seppenwolde, Peter Rijsewijk
HENNY BRAUN
ALTIJD EEN CONSTANTE FACTOR
Henny Braun was een opvallende, onopvallende constante factor in ons basketball-spelletje. Een goed gebouwde zaalsporter, die naast een dienende positie in het veld ook "gewoon" zijn eigen aandeel opeiste. Zijn basketball-loopbaan startte bij The Wolves in 1958, vervolgens een jaartje DED, 2 seizoenen 1960-1962 bij Blue Stars en later vanaf het seizoen 1962-1963 toonde hij zijn kwaliteiten bij Agon. Zijn constante prestaties brachten hem ook in het Nederlands team o.m. onder leiding van de meester Jan Janbroers. In 1961 tijdens een Europees toernooi werd er helaas weinig gewonnen en waren de uitslagen 84-66 Nederland - Roemenië, 91-54 Nederland - Frankrijk en Finland - Nederland 79-72 met o.m. Ton Boot, Dolf Pauw, Wim Franke, Hans Perrier, Rob Sterker, Maarten Sleeswijk, Gerrit Kok & Jan Driehuis. Toch werd er in diezelfde periode tegen Duitsland nipt met 3 punten verschil gewonnen, dus Nederland - West Duitsland 56-53, waar Henny Braun vanuit zijn geheugen aan refereerde in een artikel over Rob Sterker, geplaatst op 26-6-2018 op de site van "Geheugen van West"
(dat ene punt in zijn herinnering, waren er dus 3 !)
Zijn constante score was rond de 14 punten per wedstrijd met het maximum van 27 punten in een wedstrijd met The Wolves tegen Argus op 21-2-1959 (dus zo'n 64 jaar geleden). Henny Braun was een echte teamplayer bij meerdere clubs en speelde in de vaderlandse competitie met o.m. Vok Alberda, Rudy Aldenberg, Ton Boot, Henk de Cleen, Jan Driehuis, Ben van Geuns, Frans de Haan, Jan Jonker, Gerard Kaatee, Nol Kulkens, Jos Pelk, Hans Perrier, Bob Plantinga, Jan Schappert, Kees Smit, Wim van Steeden, Guus Tenniglo, Jan van Wijk e.a.
Veel oud-basketballers zijn Henny Braun vergeten, zelfs in het boek Game Changers staat nagenoeg (g)één woord over Henny. Helaas heb ik ook géén foto van hem, maar ik herinner mij Henny Braun nog zeker wel en blijf hem herinneren als "een constante factor " en een fijne teamspeler.
-.-
PETER WANDERS
STILLE KRACHT
Peter Wanders begon met competitie basketball bij de vereniging Wilskracht SNL rond het seizoen 1962-1963 en speelde in het eerste team wat uitkwam in de landelijke hoofdklasse. Peter was een atletische sporter met een snelle sprint en behoorlijk grote sprongkracht, dus eigenlijk enorm geschikt voor het spelletje basketball. In het toenmalige Wilskracht speelden toen ook Henk de Cleen, Ton van der Kroon, Jaap Pelk, Jan Schouwenburg en Alfons Ravelli, allemaal jonge gedreven sporters, die een trainingspaksponsor hadden van een wat minder jong bedrijf n.m. Vroom & Dreesman.
Peter was weinig uitgesproken en zeer bedachtzaam, je kunt eigenlijk wel zeggen een "stille kracht". Zijn hoogste score, op 3 april 1964 in de wedstrijd tegen ASVU, was 16 punten en een belangrijk aandeel van het eindresultaat Wilskracht-ASVU 78-46. In het seizoen 1966-1967 ging Peter zijn basketballvriend Ton van der Kroon achterna en speelde dus voortaan voor de basketballclub Landlust. In het seizoen 1968-1969 speelde Peter Wanders tegen zijn oude club Wilskracht en werd het een enorm grote uitslag met de winst voor Landlust, t.w. Wilskracht - Landlust 46-96. Peter maakt gemiddeld per wedstrijd zo'n 12 punten en werd uiteindelijk een "totaal basketballer" met zijn goede passes, scores, rebounds en defensieve activiteiten, maar uitbundigheid bleef altijd uit.
In de periode van Landlust heeft Peter Wanders samengespeeld met o.m. René van der Bemt, Gerrit van der Bijl, Virgil Dykstra, Paul Erkelens, Jan van der Kamp, Cor Kenter, Ton van der Kroon, Tom van Rhee, Peter Rijsewijk, Rob Sterker, Harry de Voos, Freek Witte e.a.
Peter Wanders wordt helaas niet genoemd in het boek Game Changers, want hij was een "stille kracht", maar een hele goede basketballer. Wij blijven Peter Wanders wel herinneren als een "hele fijne kerel" met een goed (sport-)karakter, waardoor vele basketball-vrienden hem nog steeds missen.
.png)
Peter Wanders nr. 13
-.-
KURT LAGERWEIJ
BROK ENERGIE IN 1 METER ZESENTACHTIG
Kurt Lagerweij is vooral bekend binnen de randstedelijke basketball cirkel, maar ook daar buiten bekend van zijn uitgesproken karakter en maximale inzet. Dus heel véél energie, qua lengte binnen de basketball normen klein, zo'n 1.86m, maar zijn prestaties waren zeker groot. Met enige eigenzinnigheid en die genoemde inzet, maakte Kurt in zo'n 208 geregistreerde competitiewedstrijden 3494 punten met een nog al hoog gemiddelde van zo'n 20 punten per wedstrijd. Kurt Lagerweij begon zijn basketball carrière vanaf 1958 in Haarlem bij Flamingo's en speelde daar met veel succes tot 1967, waarna hij verhuisde naar Blue Stars in Amsterdam tot en met het seizoen 1968-1969. Daarna nog even 2 seizoenen (1969-1971) bij AGON waar Kurt in de wedstrijd AGON-SVE op 12 december 1970 zijn hoogste score behaalde van 38punten met een, voor die tijd, hoge einduitslag van 108-99. Zijn finale basketball loopbaan werd gebald bij DED in de seizoenen 1972 tot en met 1974, waar DED vooral moest strijden om niet te hoeven degraderen uit de toenmalige eredivisie. Kurt heeft met veel bekende namen in het Nederlands basketball samengespeeld, zoals bijv., Ton Boot, Eef Halewijn, Frank Kales, Bernard van der Molen, Hans Perrier, Jan Schappert, Kees Smit, Guus Tenniglo, Rob Tuin, Bob Woudstra e.a. Deze enorm lange basketball loopbaan vanaf 1958 tot en met 1974 heeft Kurt Lagerweij mij altijd geïntrigeerd en ik zal hem zeker niet vergeten als een "brok energie van 1 meter zesentachtig". Kurt is helaas op 29 mei 2018 op 77-jarige leeftijd veel te vroeg overleden, maar vergeten doen wij hem niet.
-.-
LENIE van der VELDE
EEN MULTI SPORT TALENT
Lenie van der Velde of, tijdens haar huwelijk met Joop Remeijer, Lenie Remeijer-van der Velde is één van de bekendste basketbalsters uit de Nederlandse sportgeschiedenis. Lenie ontving in 1990 de Amsterdamse wisselprijs "Lid van verdienste" voor de basketballsport in het district Amsterdam. Maar ook de hoge mate van waardering die zij regelmatig ontving van de diverse Amsterdamse basketballers, omdat zij een tomeloze sportieve inzet toonde op alle fronten, dus zowel als speelster, jurylid, trainster, begeleidster tot en met de ticketverkoop in de Apollohal. Ik kende Lenie goed, vanaf haar actieve basketballperiode bij Landlust in 1959 en noemde haar toen "LEENTJE" omdat er in die periode veel dames rondliepen met de naam Lenie.
Lenie van der Velde werd geboren in 1929 en wilde al op vroege leeftijd aan sport doen en met name voetballen, wat zij op straat met de jongens uit de buurt regelmatig deed. Maar de voetbalsport was toen niet opengesteld voor vrouwen, dus werd het wat anders. Vanaf 1938 speelde zij bij de korfbalclub Blauw Wit en toonde zij al snel haar inzet op het drie-vaks korfbalveld. Na de oorlog in 1946 werd zij ook lid van de basketbalvereniging DED en deed zij beide balsporten met veel plezier. Vanaf 1947 kwam Blue Stars in de picture en begon het basketballen steeds meer "haar ding" te worden, zodanig dat zij zich een plaats in het nationale basketballteam van 1949 wist te veroveren met een wedstrijd tegen België, die helaas verloren ging met 50-19. Maar onder de deskundige leiding van de toenmalige bondscoaches resp. Freek Brandt, Henk van der Broek en vooral Jan Burgert heeft Lenie het gepresteerd om tot 1965 met de Nederlandse dames internationaal ons land te vertegenwoordigen. Het korfballen bij Blauw Wit werd ondergeschikt en uiteindelijk vaarwel gezegd om zich alleen met het basketball bezig te houden. Vanaf het seizoen 1959 maakte Lenie de overstap naar Landlust om met deze dames in 1960 ook kampioen van Nederland te worden, ik zeg "ook" omdat Leentje in haar loopbaan 11x kampioen met Blue Stars is geworden en slechts 1 x met "mijn club" Landlust. Haar scoringsdrift, met een gemiddelde van zo'n 18 punten per wedstrijd kwam tot een hoogtepunt op 11 december 1959 in de wedstrijd Landlust-ROVS die eindigde in 115-27 met een persoonlijk hoogste score van 36 punten. Haar basketball loopbaan vanaf 1946 tot en met 1967 verliep vanaf DED, BlueStars, Landlust, BlueStars tot en met de afsluiting bij HERLY.
Lenie speelde met o.m. met Jenny Boot-Tigelaar, Helen Dunk, Els de Groot, Jeanne Pastor-Knoop, Annie Koper-van Es, Jannie van der Puy-Brouwer, Toos Posthumus-Vesseur, Elly de Vries, Janny Westenbrink e.a.
Lenie van der Velde is helaas op 13 oktober 2021 overleden en heeft haar levensverhaal in boekvorm niet mogen meemaken, dit boekje heeft de titel "Langs Velde en wegen". Lenie van de Velde was voor mij een groot voorbeeld van inzet, toewijding en sociale motivatie, waardoor ik haar zeker niet snel zal vergeten.
-.-
ANNIE KOPER-van ES
GOLDEN GIRL bij het KORFBAL & BASKETBALL
Annie Koper-van Es,.... een pittige, kleine, sportvrouw startte voor de WO II via de speeltuinvereniging in de Amsterdamse volkswijk "Staatsliedenbuurt" bij de korfbalvereniging WESTERKWARTIER. Na de oorlog trouwde Annie van Es met
Joop Koper die ook bij Westerkwartier korfbalde & basketbalde, daardoor kwam de 1,61m "grote" Annie Koper-van Es ook in aanraking met het basketball spelletje. Annie bleef trouwens ook korfballen op het hoogste niveau met de wedstrijden op de zondag op het veld naast de Centrale Markthallen, waar nu de van Hogendorphal staat en het Westerkwartier terrein met meerder velden op een nieuwe locatie kwam aan de overzijde van deze sporthal. Samen met haar man Joop Koper en zwager Henk Koper werd de familie Koper een begrip in de korfbal & basketball sport. Rick Koper, de zoon van zwager Henk is later ook gaan basketballen, o.m. bij Blue Stars. Voor Annie werd haar basketball carrière steeds belangrijker en zij kwam al snel uit voor het Nederlands damesteam, waarin zij zo'n 61 keer uitkwam. Zij basketbalde in deze periode voor Blue Stars tot op een redelijk hoge leeftijd, waardoor zij snel de bijnaam van OMA kreeg. Door haar korfbalachtergrond was Annie enorm snel met passeerbewegingen en het verdedigen was haar specialiteit. Haar gemiddelde score was ook niet echt weinig, zo'n 20 punten per wedstrijd met een hoogste score in de wedstrijd Blue Stars-Te Werve van 48 punten op 20 januari 1962. Tijdens het internationale FIBA toernooi in juni 1960 te Sofia- Bulgarije kwam het nationale damesteam met Annie Koper-van Es in poule B niet verder dan tot plaats 5 en werd er verloren van Bulgarije, Tsjechië, Polen en Italië wat overeen kwam met de damesploeg van België in poule A. Toch was het spel niet slecht, maar de tegenstanders met meer fysiek(?) getrainde damesploegen waren van een iets andere klasse. In dit Nederlandse damesteam zaten ook Lenie van Beek, Els v.d. Heyden,Toos Posthumus-Vesseur, Els de Groot, Jeanne Knoop, Greet Wink-Duijf, Frieda v.d. Werf-Kloek, Jannie v.d. Puij-Brouwer, Lenie Remeijer-v.d. Velde, Hilda van Wijk-Draak en Truus Biesbroek. Bij Blue Stars werd er door Annie ook nog gespeeld met Jennie Boot-Tigelaar, Frieda Buis, Corrie Jansen-Schram, Ria Schouten e.a.
De familie Koper en speciaal Annie Koper-van Es blijft in mijn herinnering, NIET als KOPER, maar WEL als de "GOLDEN GIRL" van het korfbal en basketball.
.jpg)
-.-
GIEN GOOTJES-FRONCZEK
"TANTE GIEN"
Gien Gootjes-Fonczek startte met ons spelletje basketball in 1952 bij DTV en zag het spel per dag verbeteren. Alhoewel zij met haar team DTV veelal achter de ploegen van AMVJ & Blue Stars aansloten, was Gien een redelijke fanatieke, maar slimme speelster. Derhalve heeft zij zo'n 25 interlands in het nationale damesteam gespeeld met onder meer de Europese FIBA toernooien in 1956 en 1958, waardoor Gien op de nationale ranglijst op plaats 69 staat. Doordat zij het spelletje goed door had en samen met haar man Ab Gootjes in hun basketball familie veel met deze sport bezig was, werd zij nà haar actieve loopbaan trainer-coach van onder meer de AMVJ meisjes junioren- kampioenen, het dames topteam van Blue Stars/Gerard de Lange, de Europese kampioen Rolstoelbasketballers tot en met een bronzen medaille op de Paralympics in Seoul-Zuid Korea. Dus zou je wel mogen zeggen, dat Gien Gootjes-Fronczek het Nederlandse basketball op alle fronten van dienst is geweest, terwijl er veel van haar basketball geschiedenis niet op waarde is geschat en te weinig is gememoreerd. Gien is geboren in 1932 en helaas overleden in 2017, veel basketballers van de latere jaren noemde de ervaren Gien Gootjes "TANTE GIEN", maar wel met veel respect. Doordat ik de familie Gootjes redelijk goed kende, zoals bijv. Ab Gootjes vanwege zijn periode in mijn club Landlust, broer Jaap Gootjes plus hun beider kinderen Hans, Paul en Wendy, blijven de herinneringen aan Gien Gootjes-Fronczek mij enorm dierbaar.
-.-
GREET WINK-DUYF
ELASTISCHE BALSPORTER
Greet Wink-Duyf heb ik leren kennen door middel van de korfbalsport, ik korfbalde in de jeugd bij akc Landlust en Greet speelde enorm indrukwekkend bij Blauw Wit in de Amsterdamse wijk Landlust-Bos en Lommer. Mijn toenmalige klasgenoot Tom van Rhee speelde ook in Blauw Wit en daardoor liep ik nog weleens naar het korfbalveld aan de Joos Banckersweg en zag daar een ranke dame die de verdediging van de tegenstander, met snelle passeerbewegingen verleidde & in de war brengen en zo ook bij mij. Greet Duyf was voor mij een ander type korfbalster dan de overige 5 dames in het 3-vakken korfbal uit die tijd. Vanaf 1960 kwam ik Greet weer tegen in de Apollohal, want zij was gaan basketballen bij AMVJ en direct kreeg ik een "deja vu" onder het kijken naar een dameswedstrijd van AMVJ. Greet Duyf keek mij lachend aan, alsof ze mij herkende en mijn focus was weer direct gericht op haar lenige en elastische passeerbewegingen. Later zag ik meer wedstrijden met de overige bekende dames van AMVJ, zoals Ankie den Boef, Bep Dijkstra, Baps van der Groep, Els van der Heijden, Frieda Kloek, Hennie Oderwald en Jettie Siebenlist. Maar ook snel daarna kon ik Greet bekijken in het nationale damesteam, waar zij ook veel successen mee heeft bereikt. Want juist in die periode was coach Jan Burgert de selectie aan het verjongen omdat de "oude garde" tegen de uiterste houdbaarheidsdatum begon te lopen en Greet en met nog andere jonge basketbalsters meer energie in het Nederlands damesteam bracht. Greet speelde vanaf 1959 tot en met 1967 bij AMVJ en werd in 1961, 1965 en 1967 Nederlands kampioen. Haar gemiddelde score was zo'n 16 punten per wedstrijd met een maximaal aantal punten van 26 punten in de wedstrijd Blue Stars-AMVJ op 15 januari 1966. De wedstrijden tegen Blue Stars waren altijd enerverend, waarbij de kampioenschappen meestal ook tussen deze twee ploegen werden verdeeld. Ook internationaal kwam het tot Europees succes( in totaal 51 wedstrijden ), zoals bijvoorbeeld in1966 bij het Europees kampioenschap in Roemenië, waar onze damesploeg de 5e plaats behaalde, achter de Sovjet Unie(1), Tsjecho-Slowakije(2), Roemenië(3) en Oost Duitsland(4), dit Nederlandse damesteam bestond uit Wil van Drooge-Voets, Els van der Heijden, Ria de Roos-Schouten, Els de Groot, Jannie van Ham-Vestenbrink, Riek van der Lugt, Greet Wink-Duyf, Bine Vonkeman, Thea Hoek, Nina Nolting-Lust, Jettie Witte-Siebenlist en Hilda van Wijk-Draak. Ook heeft Greet bij ons NBB bondsbureau haar administratieve steentje bijgedragen, waardoor de toenmalige basketball organisatie beter werd georganiseerd. Greet is van hetzelfde geboortejaar als mijn broer Rob dus 1939, ik ben haar helaas uit het oog verloren, maar ik kan haar in mijn herinneringen zo maar uittekenen met vooral haar vrolijke oogopslag. Greet Wink-Duyf ik blijf je herinneren als die "elastische balsporter" (korfbal & basketball) en denk dat enorm veel "oud sporters" nog met een glimlach aan je terug zullen denken.
GREET, JE BLIJFT IN ONZE HERINNERING !
-.-
BOB PLANTINGA
"INDIVIDUALISTISCHE TEAMSPELER"
Bob Plantinga begon "ons" basketball spelletje in 1962 op competitie niveau bij AGON ( @ Grieks voor rivaliteit of strijd ). Met zijn lengte van 1.94 was Bob bij AGON een belangrijke aanwinst, waarbij er ook aan zijn strijdlust niets ontbrak. Binnen het herenteam was zijn positie wel belangrijk en dat gaf hem zelf ook wel een goed gevoel, waarbij zijn individualistische acties ook wel werden gewaardeerd. AGON werd helaas nooit eerste in de landelijke basketball competitie, maar strijdbaar waren zij als team altijd, vooral in het seizoen 1962-1963 behaalde AGON met o.m. Bob Plantinga een uitstekende 3e plaats (Landlust op 1 en The Wolves op 2).
De grootste overwinning werd behaald op 8 mei 1964 tegen Monark en de uitslag was verpletterend met 111-38, maar Bob scoorde de meeste punten in een verloren wedstrijd tegen TRANSOL Rotterdam op 13 januari 1973 met zo'n 32 punten. Zijn gemiddelde score over 168 wedstrijden is 18 punten met een totaal aantal punten van 2688. Naast zijn clubteam AGON kwam Bob ook zo'n 10 keer uit voor het Nationale herenteam. Bob Plantinga heeft met veel bekende basketballers gespeeld, zoals o.m. Henny Braun, Frank Kales, Paul Koote, Nol Kulkens, Kurt Lagerweij, Jos Pelk, Peter Rijsewijk, Jan Schappert, Guus Tenniglo, Rob Tuin, Jan van Wijk e.a. Zijn actieve basketball loopbaan liep vanaf 1962 tot en met 1973 en uitsluitend, als een echte teamspeler, bij AGON. Naast het basketball ging Bob vooral door het leven als onderwijzer en zelfs hoofd van een school in Landsmeer en deze educatiebeleving heeft Bob ook na 1973 in verschillende trainer-coach activiteiten getoond bij diverse basketballclubs ten noorden van Amsterdam, zoals bijv. in Zaandam. Nog later ontpopte Bob Plantinga zich ook als bestuurder en lid van de VVD fractie in Amsterdam Noord, waar hij o.m. initiatiefnemer was voor het Sportcentrum Noord, dat ook werkelijk werd gerealiseerd en de Amsterdam DOME, wat helaas nooit van de grond is gekomen. Bob Plantinga blijft in mijn herinnering als een individualistische teamspeler, die vooral veel wilde betekenen voor de maatschappij, opleiding en de sport.
.png)
Bob Plantinga nr. 10
-.-
GUUS TENNIGLO
"PLEZIER BASKETBALLER"
Guus Tenniglo is vandaag mijn "vergeten" oud basketballer en dat doe ik met een glimlach om mijn mond, want deze man brengt je altijd in een betere bui. Guus startte zijn basketball loopbaan bij AGON ( u weet wel, Grieks voor rivaliteit of strijd ) in het seizoen 1959-1960 net dat de NBB de Eredivisie was gestart als hoogste klasse van het Nederlandse basketball. Guus Tenniglo is dan een Amsterdammer met een Twentse achternaam, sportief en ondernemend met geboortedatum 8 augustus 1936. AGON was zo'n 11 jaar zijn "cluppie", want hij speelde daar zo'n 161 competitie wedstrijden tot en met 1971 met een herenteam wat altijd strijd leverde en voor menig tegenstander een moeilijk te nemen vesting bleek. Maar Guus bleef altijd een "nette" tegenstander zonder "smerige" trucs en in de aanval redelijk productief met een wedstrijd-gemiddelde van 14 punten per wedstrijd. Uitschieters waren er natuurlijk ook, zoals op 29 november 1962 in de wedstrijd tegen The Arrows, die werd gewonnen met 80-50 en het de score van Guus op 25 punten eindigde. Mijn herinneringen zijn ook juist de wedstrijden van AGON tegen mijn club Landlust, waar tot de rust nagenoeg géén krimp werd gegeven maar toch Landlust, in die periode, veelal de uiteindelijke winnaar werd. Tijdens de wedstrijden altijd strijd, maar nooit over de grens, na de wedstrijd werd er gezamenlijk een "sappie" gedronken en de wedstrijd doorgesproken. Ook herinner ik mij, de buitentoernooien op het veld in de speeltuin op het Weteringcircuit met uitzicht op het gebouw van de bierbrouwer Heineken, waar de sfeer altijd OK was. Dat typeerde ook AGON èn Guus, het leek wel dat plezier van de sport belangrijker was dan een wedstrijd winnen. Toch kwamen er ook "grote" overwinningen aan de orde, zoals op 2 april 1960, AGON tegen ROVS, dat werd gewonnen met 91-35. En in de competitie werd bijna altijd meegestreden voor een plaats bij de eerste 6 met als hoogtepunt de wel verdiende 3e plaats achter kampioen Landlust en runner up The Wolves in het seizoen 1962-1963.
Guus Tenniglo speelde als een echte teamplayer met o.a. Henny Braun, Ruud Frese, Frank Kales, Nol Kulkens, Kurt Lagerweij, Jos Pelk, Bob Plantinga, Dick Rengers, Bert de Ronde, Jan Schappert, Rob Tuin, Jan van Wijk e.a.
Ik kom Guus nog wel eens tegen in de Apollohal bij diverse gelegenheden en krijg dan altijd weer een lach op mijn gezicht, omdat hij nog altijd een enorm plezierig persoon is. Na het competitie basketball bij AGON, waarna hij nog even een korte tijd bij Arke Stars heeft gebald, is vooral Ajax, reizen, golf, basketball kijken en biljarten bij AFC de basis om leuk en plezierig bezig te blijven.
Guus Tenniglo, ik hoop je nog vaak te ontmoeten en naar je verhalen te kunnen luisteren en ik ga er van uit, dat veel ex basketballers je blijven herinneren.
.png)
.png)
-.-
TOOS POSTHUMUS-VESSEUR
"EEN ECHT TOFFE MEID "
Toos Posthumus-Vesseur startte als jong talent in het The Wolves damesteam vanaf het seizoen 1957-1958 en kwam al snel uit voor het nationale damesteam onder leiding van coach Jan Burgert. Toos heeft in totaal zo'n 17 interlands voor het Nederlands team gespeeld en was in het begin onderdeel van de toenmalige verjongingsactie. Daardoor werden andere Amsterdamse clubs enorm geïnteresseerd in de spirit en de verfijnde schottechniek van Toos Vesseur. Onder meer Bram Brakel, coach van Landlust dames 1 en trainer Frank Posthumus zagen Toos en haar sportvriendin Myra Roos de competitiewedstrijden spelen in de Apollohal en wisten beide dames te interesseren om de overstap naar de basketballclub Landlust te maken. Frank Posthumus zag in Toos ook "ietsjes" meer dan alléén haar uitstekende basketball talent, want Toos Vesseur werd later de wettige echtgenote van Frank. Vanaf het seizoen 1959-1960 kwam Toos voor de Landlust damesselectie uit en werd ook direct met dit team kampioen van Nederland. In dit kampioensteam kwamen we ook andere bekende Landlust namen tegen, zoals onder meer Dé Brakel-Joosten, Truus Coronel, Helen Dunk, Marion Frazer, Els de Groot, Rina Verkerk-Kikkert, Tonia Sterker-van Piggelen, Janny v.d. Puy-Brouwer, Lenie Remeijer-v.d. Velde, Elly Stoot-Hellemons, Ans van Veen e.a.
Toos speelde vanaf 1959 tot en met 1964 voor dames 1 van mijn club Landlust met veel succes, waarbij zij gemiddeld per wedstrijd zo'n 16 punten scoorde. Haar maximale score behaalde ze in een wedstrijd op 9 december 1959 tijdens de wedstrijd Landlust-ROVS met de monsteruitslag van 115-27 en het aandeel van Toos was 32 punten.
Na het Nederlands kampioenschap van 1960 werd in het jaar later de alom bekende strijd geleverd met de Blue Stars dames, maar dit werd in het voordeel van de "blauwe sterren" beslecht, waarbij in één van de laatste wedstrijden op 1 maart 1961 het onderlinge duel met 30-39 door Blue Stars gewonnen. Na haar basketball loopbaan verhuisde Toos, mèt Frank, vanuit Amsterdam naar Waddinxveen. Toos, ik blijf je herinneren als een "echt toffe meid" en ga er van uit dat de Landlust-periode ook regelmatig in je gedachte voorbij komt.
.png)
-.-
JETTY WITTE-SIEBENLIST
"MANDJESBAL SPECIALISTE"
Jetty Witte-Siebenlist is eerst gestart met korfbal bij Westerkwartier, wat de sportieve basis was van een soort familiebeleving, want haar vader was ook een belangrijke sporter en scheidsrechter in het korfbal bij de "Rood Witten".
Vele basketballers halen vaak hun neus op voor het korfbalspelletje, maar ook veel van de grondleggers in het Nederlandse basketball kwamen uit deze korfbalsport, waarbij de snelle passeerbewegingen, balbehandeling en het strikte verdedigen belangrijke onderdelen waren.
Jetty Siebenlist vond het basketball ook wel interessant en heeft deze beide "mandjesbal" sporten een lange tijd gecombineerd op het hoogste niveau.
Vanaf seizoen 1963-1964 speelde Jetty het basketball plus korfbal samen bij Westerkwartier en ging in 1964 over naar AMVJ en bleef korfballen bij Westerkwartier.
In het seizoen 1964-1965 heeft Jetty het landskampioenschap met de AMVJ dames behaald, terwijl in datzelfde seizoen zij een belangrijke rol heeft gespeeld in de internationale korfbalbalwedstrijd op 24 mei 1965 tegen de Belgen waar Nederland won met 8-2. Een ander nationaal kampioenschap met het korfbal bij Westerkwartier had zij al in 1962 bereikt, dus je kunt wel zeggen dat Jetty een "mandjesbal specialiste" was.
Jetty zat tot 1967 bij de selectie van AMVJ + het nationale team en speelde in die periode zo'n 62 interlands voor het dames basketball team van coach Jan Burgert. Jetty was een waardevolle en stabiele factor bij de nationale dames, wat op 29 maart 1965 het Franse nationale team versloeg met 62-54 (rust 27-24) met zeker een hoofdrol voor Jetty.
In onze NBB competitie speelde ze op 29 januari 1966 met AMVJ tegen Rotterdam Zuid en werd er met 68-33 gewonnen, waarbij Jetty zo'n 27 punten scoorde en de rebound- koningin werd. Door veranderingen in haar sociale leven en een verhuizing heeft Jetty ook nog bij het BOB, met Carla de Liefde, in Oud Beijerland gespeeld.
Ik ken Jetty natuurlijk al een tijdje, doordat ik ook "iets" met korfbal had, daarnaast was ze inmiddels getrouwd met mijn Landlust makker, Freek Witte en woonde wij beiden, die periode, in de Staatsliedenbuurt dichtbij het Westerkwartier terrein in Amsterdam Oud West.
Jetty Witte-Siebenlist "zie" ik nog regelmatig op Facebook en zij heeft ook nog wat contact met mijn broer Rob Sterker, dus zal ik Jetty nog lang blijven herinneren.
-.-
EEF HALEWIJN
ERVAREN "STILLE" KRACHT
Eef Halewijn, geboren op 8 november 1941, startte zijn sportieve carrière bij de basketballclub The Typhoons in het seizoen 1958-1959. Zijn "stille kracht" kwam direct in dat seizoen aan het licht tijdens de wedstrijd van The Typhoons - Zeemacht op 21 februari 1959 met een monsteruitslag van 112-50 en Eef behaalde een top score van maar liefst 50 punten. In 1959 kwam Eef Halewijn ook nog voor het nationale team uit.
Vanaf het seizoen 1960-1961 balde Eef in de selectie van Flamingo's en bleef deze professioneel geleide club zo'n 10 jaar trouw tot aan het seizoen 1970-1971. Zijn gemiddelde score per wedstrijd was 15punten, waarbij Eef in een groot aantal van de wedstrijden met veel ervaring en meer dan alléén punten zijn aandeel leverde. In deze periode speelde Eef samen met o.a. Kees Akerboom sr, Wim Franke, Paul Hoeksema, Erik Jager, Frank Kales, Lex Kroder, Kurt Lagerweij, Jan Schappert, Mart Smeets, Hans van Staveren, Jan Sunter, Jan van Wijk, Erik Zwiers e.a. Kampioenschappen werden er uiteraard ook behaald met het topteam Flamingo's/ Levis Flamingo's, zoals in de seizoenen 1967-1968, 1970-1971, 1971-1972 en 1972-1973. In 1967 werd er door het toenmalige Flamingo's ook meegedaan in de Europese basketballbeker met de legendarische wedstrijden tegen Club Juventud de Badelona - Spanje.
Deze "echte" profclub won hun thuiswedstrijd in Badelona met 84-49, maar in Haarlem werd het toch "ietsjes" moeilijker en werd er "slechts" gewonnen met 72-98.
Tijdens de competitiewedstrijden was Eef Halewijn een "ervaren stille kracht" en deze ervaring bracht Eef ook in praktijk met de organisatie van de jeugd basketball-kampen en ook het MINI-Basketball en werd "medewerker basketballontwikkeling" bij de NBB, waarbij vooral het opleidingsgedeelte & pleintjesbasketball gestalte kreeg. Buiten onze besproken periode van 1950-1975 heeft Eef Halewijn nog een paar "restarts" gemaakt bij BC Utrecht & Orca's, waarbij zoon Menno ook nog goed partij gaf. Eef Halewijn was ook de drijvende kracht bij de "senioren" van Exfla's en heeft, even voor de NBB statistieken, meer dan 125 competitiewedstrijden gespeeld.
Eef ik herinner me jou als een bewogen basketballer en een echte basketball- enthousiast en ga er vanuit dat veel van onze basketballvrienden, Eef Halewijn zullen blijven herinneren.
-.-
JAN BURGERT
BASKETBALL MENTOR
Jan Burgert, geboren in 1931, kwam in contact met het basketball spelletje door middel van zijn eigen sportacademische opleiding van net na de 2e wereldoorlog. De aardige, lange, wat hese gymnastiekonderwijzer bemoeide zich al snel met de begeleiding van het nationale dames basketball na de startende coaches Freek Brandt & Henk van der Broek. Vanaf 1957 werd Jan Burgert de trainer-coach van de nationale damesselectie en bereikte in 1958 de 8ste plaats in de Euro Basket competitie achter de "bekende" Oostblok landen. Vanaf het seizoen 1958-1959 balde Jan ook nog zelf op het hoogste niveau bij Herly samen met zijn broer Cees Burgert, maar ook met Rob de Wit, Jan Gerritsen, Han Visser, René de Vries e.a. Jan bleef het zelf basketballen combineren met zijn trainer-coachjob bij de nationale damesploeg tot en met het seizoen 1961-1962, daarna tot 1972 werd de concentratie volledig gericht op de dames, begeleiding van jeugd en bestuurlijke advies functies. Jan Burgert was voor velen "de basketball mentor" en behaalde met het nationale damesteam in Europa vanaf 1960 de 8ste plaats, 1966 de 5de plaats, in 1968 de 12de plaats en in 1970 de 7de plaats. Tijdens zijn eigen actieve basketball carrière werd door Jan vooral veel aandacht besteed aan verzorgd basketball, rebounden, uitblokken, passing en schoten vanaf (halve-) afstand, zijn eigen score was gemiddeld zo'n 12 punten per wedstrijd en de grootste overwinning op 19 december 1959 tegen AMVJ werd door Herly behaald met wel 79-37. Toch wordt Jan Burgert het meest herinnerd door zijn bijdrage aan het damesbasketball, jeugdbasketball en later ook nog het rolstoelbasketball en juist in deze latere periode heb ik veel contact gehad met Jan en beschouwde hem als een vakkundige vraagbaak in de tijd, dat ik zelf met de jeugd van Landlust aan de slag was. De broers Jan & Cees Burgert werden o.m. daardoor een legendarisch koppel met vooral aandacht voor de sporter in een teamsport, zoals bijvoorbeeld het basketball.
De basketballfamilie Burgert, Jan is in 1960 getrouwd met DTV basketbalster Loes Schimmel, heeft nog steeds nazaten, die "ons" spelletje beoefenen, waardoor de familienaam onze herinneringen zal blijven activeren. Jan is helaas in 2012 op 81 jarige leeftijd overleden. Ik zal Jan Burgert niet snel vergeten, vooral door zijn prettige manier van begeleiden, trainen en coachen, als een echte MENTOR.
.jpg)
Jan Burgert Cees Burgert Ab Burgert
-.-
JAN BRUIN
TRANSPARANT & ZICHTBAAR
Jan Bruin, geboren op 23 februari 1937, was een studentikoze sporter vanaf de start van zijn basketball loopbaan bij Punch in het seizoen 1958-1959. Zonder veel "poespas" en vooral eerlijk en oprecht, wat men tegenwoordig "transparant" noemt. Tot en met het seizoen 1961-1962 speelde Jan bij Punch totdat de Amsterdamse basketballclub Landlust hem verleidde om zijn sporttas vooral in de Apollohal neer te zetten en zijn zichtbare basketball kwaliteiten te tonen en het "kampioens-team in spé" naar een hoger plan te stuwen. Zo geschiedde, Jan Bruin was een uitgesproken, zichtbare baller, die met zijn beperkte lengte van 1.82m goed was voor veel punten, vlijmscherpe passes en .... véél rebounds. Op 26 januari 1963 speelde Landlust tegen zijn voormalige club Punch in de Apollohal en Landlust won met 106-30. Ondertussen, vanaf 1959, speelde Jan ook voor het Nationale team met zo'n 64 wedstrijden. Jan werd met Landlust in 1962-63 kampioen van Nederland, maar dat werd helaas niet gecontinueerd in 1963-1964 en kwam "slechts" op de tweede plaats achter The Wolves. In deze periode bij Landlust speelde Jan ook samen met zijn jongere broer Klaas. Daarna, vanaf 1964, ging Jan weer terug naar zijn oude liefde Punch in Delft en werd in het seizoen 1968-1969 met een zeker gemak weer kampioen van Nederland. Jan Bruin heeft tot 1972 zijn club Punch heeft gediend en ging ondertussen ook aan de slag met het begeleiden en coachen, maar niet onvermeld mag blijven dat zijn gemiddelde score in de competitie wedstrijden door Jan zo'n 15 punten werd behaald met als grootste aandeel van 30 punten in 1966 tijdens de wedstrijd tegen Suvrikri. Jan Bruin heeft samen gespeeld met o.a. Jan Driehuis, Wim Franke, Bob Grosmann, Frans de Haan, Toon van Helfteren, Jan van der Kamp, Gerrit Kok, Hidde van der Ploeg, Dolf Pauw, Peter Rijsewijk, Charis Siderus, Jan Sikking, Maarten Sleeswijk, Kees Smit, Rob Sterker, Pieter vn Tuyll van Serooskerken, Jan Valstar, Eric van Woerkom e.a.
In 1974 werd Jan Bruin, als tijdelijke vervanger, bondscoach van het nationale herenteam, na periode René Mol. Deze ervaring en zijn vele competitiejaren brachten Jan Bruin tot een hoog gewaardeerde coach van o.a. RZ Transol / Feyenoord basketball. Jan Bruin heb ik maar een korte periode van dichtbij meegemaakt en daarna op een afstandje mogen volgen, maar zal hem zeker herinneren als een uitgesproken, transparante & zichtbare basketballer met een enorm prettig karakter.
Jan Bruin nr.20 & Klaas Bruin nr.28 Jan Bruin-coach
-.-
ELS de GROOT
"PURE BASKETBALSTER"
Els de Groot kwam uit een echte Amsterdamse sportfamilie en startte haar basketball carrière in 1959 bij Landlust. Met één zus en drie broers ging Els echt haar eigen gang en profileerde zich als een jonge gemotiveerde basketbalster tussen de wat oudere Landlust-dames met in hoofdzaak een korfbalverleden. In 1960 werden de dames van Landlust kampioen van Nederland en Els speelde daar een belangrijke rol in met een enorme inzet en een gemiddelde score van 15 punten per wedstrijd. Ook werd Els snel geselecteerd voor het nationale damesteam en speelde vanaf de start in 1959 zo'n 79 interlands. In het seizoen 1961-1962 ging Els de Groot over naar het wat jongere damesteam van Blue Stars en paste daar perfect in en bleef een groot aandeel leveren in de prestaties van het toenmalige "sterrenteam " met een gemiddelde score van 22 punten per wedstrijd. Dus werd Els met Blue Stars kampioen in 1962, 1963,1964, 1966 en ná haar uitstapje in 1973-1974 naar AMVJ, ook nog een keer maar dan met sponsor Gerard de Lange in 1975. Els de Groot heeft samengespeeld met de volgende dames, zoals Jenny Boot Tigelaar, Joke Druif, Helen Dunk, Jannie van Ham, Thea Hoek, Jeanne Pastor-Knoop, Annie Koper-van Es, Janny v.d. Puy-Brouwer, Lia van Reemst, Lenie van der Velde, Ria de Roos-Schouten, Gerda Schouten, Toos Posthumus-Vesseur, Hilda van Wijk-Draak, Jetty Witte-Siebenlist e.a.
De grootste overwinning met Blue Stars behaalde Els op 20-1-1962 tegen Te Werve met een monsteruitslag van 171-12 en de hoogste score in de wedstrijd tegen R.O.V.S op 15-2-1964 met zo'n 32 punten. Els de Groot heeft zich met haar basketball loopbaan onvergetelijk gemaakt en daarvoor werd zij ook door velen mèt mij, als topsporter, hogelijk gewaardeerd. Het Nederlandse damesbasketball heeft in het verleden nooit de maximale aandacht gekregen, maar voor mij is Els de Groot een "PURE BASKETBALSTER" en ik zal haar niet snel vergeten.
.png)
-.-
ELS van der HEYDEN
"STILLE KRACHT"
Els(je) van der Heyden startte haar echte basketball loopbaan in het seizoen 1959-1960 bij de JMC vrouwen senioren. Het seizoen daarop verscheen ze in het AMVJ tenue met vaak het spelersnummer 7 en was zij een "stille kracht" met een hoge scoringsdrang. Vanaf die periode kwam ze ook uit voor het nationale damesteam en speelde vervolgens 109 wedstrijden op het internationale podium. Daarmee bereikte zij in 1966 in Roemenië, tijdens de Eurobasketcompetitie, de 5e plaats achter Oost Duitsland, Roemenië, Tsjecho Slowakije en winnaar Sovjet Unie met veel "goeie meiden" zoals bijv. Ria de Roos-Schouten, Els de Groot, Riek van der Lugt, Greet Wink-Duyf, Nine Nolting-Lust, Jetty Witte-Siebenlist, Hilda van Wijk-Draak, Bine Vonkeman e.a. En dat was zeker een verbetering t.o.v. 1958, toen er in Polen "slechts" een 8e plaats werd behaald. Els van der Heyden was in die tijd een enorm bevlogen speelster, maar altijd een echte teamplayer. Ik keek in die periode veel naar de AMVJ dames (om verschillende redenen) en zag Els een gemiddelde score behalen van zo'n 22 punten per wedstrijd. Een uitzonderlijk hoge score behaalde zij op 21-10-1961 in de wedstrijd tegen KVH met wel 58 punten. Els van der Heyden speelde samen bij AMVJ met bijv. , Bep Dijkstra, Babs van der Groep, Frieda Kloek, Henny Oderwald-Mul, Hannie de Voos, Greet Wink-Duyf, Jetty Witte-Siebenlist e.a. Met AMVJ heeft zij, volgens de NBB statistieken, 2 kampioenschappen van Nederland meegemaakt, in 1961 en 1965. Ondanks dat zij niet een opvallende of uitzonderlijke basketbalster was, heeft zij toch voor haar aandeel in en voor het Nederlandse basketball, de bondsspeld van de NBB ontvangen. Veel lezers zullen zich dan toch nog langdurig afvragen wie Els van der Heyden was, daarom mijn dierbare herinnering aan deze "stille kracht" van het toenmalige AMVJ, hier aan deze profielschets toevertrouwd.
.png)
-.-
GERDA SCHOUTEN
"LADY BASKETBALL LEGEND"
Gerda Maria Schouten werd geboren op 23 december 1950 en werd dus bijna een kerstgeschenk voor haar, bij ons bekende "grote zus", de zes jaar oudere Ria de Roos-Schouten. Die grote zus ging in 1960 basketballen bij Blue Stars, dus werd deze dynamisch balsport leidend bij de zusjes Schouten. Al snel liet de jonge Gerda zien, dat haar fysiek en lichaamslengte zeer geschikt zou zijn voor een belangrijke rol in het damesbasketball. Dus, startte zij haar basketball loopbaan ook bij Blue Stars en speelde zij snel, samen met haar zus de "blauwe sterren" van de zogeheten "damesbasketballhemel". De Blue Stars dames waren in de periode 1950-1975 bijna niet te verslaan, zij werden zo'n 19 keer landskampioen onder de eigen clubnaam Blue Stars en de sponsornamen Fiat Stars & Gerard de Lange. Gerda Schouten maakte in 1969, 1971, 1972, 1973, 1974 & 1975 de kampioenschappen mee en leverde in die periode ook haar belangrijke bijdragen in het nationale damesteam. Gerda speelde zo'n 73 interland wedstrijden met als feestelijk hoogtepunt in 1972 op de leeftijd van 21 jaar, haar 50ste interlandwedstrijd in Varna-Bulgarije. Zij speelde in de Eurobasket toernooien in de jaren 1968, 1970, 1972 & 1974 met vooral haar specifieke, haast dominant te noemen wedstrijdbeleving. Gerda was in het Blue Stars damesteam één van de jongere garde, samen met Lia van Reemst, maar speelde vooral met de routiniers, zoals bijv. Els de Groot, Jannie van Ham, zus Ria de Roos-Schouten, Hilda van Wijk-Draak e.a. Gerda had een goed spelinzicht, was een uitstekende rebounder en haar gemiddelde score zat rond de 14 punten per wedstrijd en kwam veelal aan de beurt voor de verkiezing van de meest waardevolle speelster. Aan het einde van onze "vergeten" periode 1975-1976 kwam er een einde aan het hechte "sterren" teamverband van de oorspronkelijke Blue Stars dames en viel de samenwerking uit elkaar en gingen Gerda Schouten & Lia van Reemst hun eigen weg bij andere basketballclubs. Gerda heeft nog tot 1987 gebald in competitieverband en werd alom gewaardeerd door medespeelsters en coaches. Deze waardering heeft de NBB tot op heden nog niet uitgesproken om deze, in mijn ogen, "lady basketball legend" te honoreren voor haar aandeel in het vrouwen basketball. Misschien is het een schrale troost, dat de regio Groot Waterland deze waardering wel heeft uitgesproken via het Noordhollands Dagblad en derhalve de zussen Gerda + Ria in de "Basketball Hall of Fame Lady legends" te plaatsen. Helaas is Gerda Schouten op 12 juli 2018 veel te vroeg overleden en blijft ze zeker in mijn herinnering als een enorm leuke basketball-collega en een mooi persoon.
.jpg)
.png)
-.-
JANNY van der PUY-BROUWER
"LANDLUST BASKETBALL QUEEN"
Jannie Brouwer, later Janny van der Puy-Brouwer, begon met het basketball spelletje in 1955 bij de Amsterdamse basketballclub LANDLUST. Deze club had zich net een beetje ontworsteld van hun "moedervereniging" de korfbalclub Landlust uit "oud west" en probeerde met veel activiteiten sporters te werven. Janny woonde op de Admiralengracht en bleek zeer bedreven in ons balspelletje. Ze was een sierlijke, intelligente dame en sprak ook ABN zonder Amsterdams accent. Dus werd zij al snel gezien als wat "elitair", maar haar sportieve prestaties waren in die beginperiode van het damesbasketball zeker opvallend. In het Landlust damesteam speelde zij met veel in het korfbal opgeleide meiden, zoals bijv. Lenie van der Velde, Elly de Vries, Tonnie Sterker-van Piggelen, Rina Verkerk-Kikkert, Dé Brakel-Joosten, maar later ook met Els de Groot, Toos Posthumus-Vesseur en Helen Dunk. Vanaf 1956 werd Janny ook geselecteerd voor het nationale damesteam en speelde onder de leiding van coach Freek Brandt en wat later, Jan Burgert o.m. internationale wedstrijden, het Eurobasket toernooi 1958 in Lodz-Polen en behaalde de 8ste plaats achter Frankrijk & Hongarije, waar Bulgarije de eerste plaats bereikte. In 1960 werd wederom de 8ste plaats behaald in Sofia-Bulgarije, achter Italië & Roemenië met de exorbitante winnaar Sovjet Unie met meiden die veel groter en beter waren. In die internationale periode speelde Janny van der Puy-Brouwer met o.a. Annie Koper-van Es, Lenie van Beek, Toos Posthumus-Vesseur, Gien Gootjes-Fronczek, Frieda Buijs, Lenie Remeijer-van der Velde, Els van der Heyden e.a. Janny kwam zo'n 18 keer uit voor het nationale damesteam. Met de Landlust dames werd zij ook nog Nederlands kampioen in 1960 en speelde op een elegante manier zo'n gemiddelde van 14 punten per wedstrijd bij elkaar met als hoogtepunt een aantal van 19 punten in de wedstrijd tegen AMVJ op 27 april 1960, die werd gewonnen met 51-28.
Ik herinner mij Janny van der Puy-Brouwer als een leuke, sportieve vrouw èn een attractieve speelster maar tevens, door mijn typische Amsterdamse ogen èn met een knipoog, de "Landlust Basketball Queen".
1956 NL damesteam met nr.12 Janny 1960 Landlust dames 1
-.-
WIE VOLGT ER MET ZIJN / HAAR EIGEN VERHAAL ?
je mag/kunt het ook mailen, met foto's, naar :
ramonsterker@hotmail.com
ramonsterker@gmail.com
info@dbmlblog.nl
Geen opmerkingen:
Een reactie posten